In  een ode aan de Hollandse Velden breng ik een ode aan de oudste voetbalclubs van het land, maar ook clubs die ooit betaald voetbal hebben gespeeld en waar dat nu nog duidelijk zichtbaar is op accommodatie. Ik ga op zoek naar de ongedwongen sfeer. Het gewoon langs de kleedkamer kunnen lopen. De voetbalkantine. Het broodje frikandel speciaal voor €1.50. Kinderen op de boarding. In deel V staat de lokale voetbalvereniging op het programma! 

 VV Hellevoetsluis is één van de drie voetbalclubs van Hellevoetsluis. De vestingstad is geen voetbalgekke stad, 3 voetbalverenigingen voor 40.000 inwoners, dat is niet veel. De grote rivaal van VV Hellevoetsluis is VV Nieuwenhoorn. VV Hellevoetsluis is de laatste vijftien jaar de tweede club van Hellevoetsluis. De club stapte vijf jaar geleden over naar het Zaterdag voetbal. Inmiddels speelt de club weer in de tweede klasse, daar waar het voetbal weer enigzins aan te gluren is. De vereniging kent ook nog eens een ouderwetse tribune. Helaas verpest het kunstgrasveld dan weer een stukje van die ambiance. 

 

 

De eerste helft kwam maar wat tam op gang. Met een scheidsrechter die niet durfde te laten voetballen werd elk duel afgefloten. De scheidsrechter had, zoals wel vaker op dit niveau, te maken met extreem gemotiveerde clubgrensrechters. Bij elke situatie waar enigszins gevaar uit kon ontstaan, staken de heren resoluut hun vlag omhoog. Dit leidde uiteraard tot de nodige scheldpartijen vanuit het publiek. VV Hellevoetsluis was velen malen sterker dan FC Binnenmaas. De lat en enkele goede reddingen van de doelman voorkwamen dat de thuisploeg met een grote voorsprong ging rusten. Sterker nog, het stond nog steeds 0-0. Tot groot ongenoegen van een bijzonder vitaal fossiel naast mij. 

Na 67 minuten viel dan toch de treffer voor de thuisploeg. Hierna kwamen er ruimtes en werd er nog tweemaal gescoord.