Eindelijk is het dan zover, de eerste en waarschijnlijk (voor mij persoonlijk) enige Europese trip staat voor de deur. Feyenoord speelt uit tegen Shaktar Donetsk. Vanwege de bloedige burgeroorlog die er al jaren heerst, mag Shaktar niet in hun eigen stad spelen. Daarom speelt de club nu 500 km westelijker, in Charkov. Een pauperstad, maar daar houden we van. Charkov heeft 1.3 miljoen inwoners, dus een grote voetbalclub is vanzelfsprekend. Helaas voor de toch al grauwe stad ging de plaatselijk trots een aantal jaar geleden failliet. Sindsdien kent de stad geen grote successen meer, maar de hooligans van Metallist Kharkiv zijn berucht. 

Afijn, wij komen er niet voor het vechten. Wij komen voornamelijk voor de gezelligheid en het bier. Laat dat laatste nu net slechts 48 cent per halve liter kosten. Charkov heeft helaas ook nog een nadeel. Het is er koud. Erg koud. De temperatuur ligt er in november rond het vriespunt. De bierprijs en de koude temperaturen liggen aan de basis voor het ontbreken van foto's in dit verslag.

Maandag avond, de dag voor het vertrek. Zoals altijd zoekt een deel van het reisgezelschap elkaar al op. Bij de Beren wordt er een goede basis gelegd voor het vele bier wat er komen gaat. Om een uur of elf is het tijd om een heel klein beetje slaap te pakken, om half drie 's nachts vertrekken we namelijk naar Düsseldorf. Na een rit van twee uur komen we aan op een stil vliegveld. Zoals altijd veel te vroeg, maar dat betekent dat we alvast aan het bier kunnen. Vele verbaasde blikken als om half zes 's morgens de halve liters bij ons op tafel komen. Een hoop gezelligheid volgt en uiteraard vergeten we de tijd waardoor we pas na de 'final call' bij de gate aankomen.

In de bus naar het vliegtuig toe ontmoeten we een aantal heren die een eigen bedrijf in Charkov hebben opgericht, zo'n 25 jaar geleden. Er schijnt genoeg te doen te zijn in Charkov. Bier, vrouwen en een goed nachtleven wordt ons beloofd. 6 uur later, na een overstap in Warschau, komen we aan in Charkov. Het is er inderdaad koud en grauw. Bij het instappen in de taxi lopen we langs een metershoge reclamezuil met daarop het affiche van de wedstrijd waarvoor we komen. Het is een mega tof en trots gevoel om Feyenoord op een Champions League affiche te zien, 2500 kilometer verderop.

De trip kan na het inchecken in het hotel dan echt beginnen. Meteen is te zien dat er meerdere Feyenoorders in het Park Hotel verblijven. Na een halfuurtje tukken is het tijd om naar de Irish Pub te gaan. Daar is het nog een saaie boel en na een bar vieze maaltijd besluiten we maar ergens anders heen te gaan. We belanden in een restaurant waar de drank bij ons allemaal goed begint in te slaan. Na ook hier de nodige tijd te hebben doorgebracht, trekken we verder. We zien aan te overkant van het vrijheidsplein een grote groep gasten staan. Er staat bekenden tussen. Er schijnt een groepje Feyenoorders aangevallen te zijn. Door een bekenden wordt ons geadviseerd om bij elkaar te blijven. Door een onbekende wordt ons gevraagd te kiezen tussen ''vechten of cocktails''. We kiezen voor de cocktails, waarna we konden ''opkankeren''. Ook dat is Feyenoord...

Via een hoop omzwervingen komen we rond een uur of één 's nachts in het hotel aan. We worden aangesproken door een jongen met een Shaktar broekje aan. Hij is journalist voor de Oekrainse club en nodigt ons uit om op zijn kamer wat te komen drinken. Uiteraard gaan we op die aanbieding in. Samen met twee andere Oekrainers drinken we nog vieze wodka. Ze weten alles over de club en onze spelers. Mooi om te zien dat Feyenoord weer een beetje bekend is in Europa. Na dik een uur is het dan toch écht tijd om naar bed te gaan.

Op de wedstrijddag besluiten we eerst nog naar de Youth League te gaan. Daar speelt Feyenoord onder 19 een belangrijke wedstrijd tegen Shaktar. Na een taxirit van dik 40 minuten tikken we tien euro af. Na verwelkomd te zijn door een coördinator van Feyenoord komen we onze held Dirk Kuyt tegen. Een groepsfoto is bij onze oud aanvoerder een vanzelfsprekendheid. De cafetaria bestaat uit een aantal niet-te-eten-broodjes en tien biertjes. De tien biertjes worden opgekocht waardoor die behoefte in elk geval is ingevuld.

Na mijn spandoek opgehangen te hebben, dit had overigens nog aardig wat voeten in de aarde, staan we met een mannentje of 25-30 op de tribune achter de dug out van onze spelers. Het is er gezellig en koud, erg koud. Na een uur spelen wordt onze hoofdsteward gecontact door de UEFA. Wat de betekenis is van het doek. Het doek met één van de lichtmasten met daarboven een zin uit een erg bekend Feyenoordlied is voor de hoofdsteward niet duidelijk genoeg. ''Uhh, er staat: ''ze schijnen door'' Het gebrek aan kennis bij dé man die ons zou móéten kennen is beperkt. Ook dat is Feyenoord zullen we maar zeggen...

Uiteindelijk eindigt de wedstrijd in een gelijkspel, waarna we als een gek naar de taxi lopen. De koude wind heeft ons veranderd in bierdrinkende ijsklontjes, de verwarming kunnen we dus goed gebruiken.

De Irish Pub is een stuk gezelliger dan de dag ervoor. Na twee uurtjes, het is nog geen 4 uur voor de wedstrijd, besluit de politie dat het genoeg is geweest. We moeten de bussen in en naar het stadion. Na dik veertig minuten komen we aan bij de poorten van het stadion. Een geweldige politiemacht en een groot aantal mensen van de nationale garde (!) staat ons op te wachten. Het is 19 uur, nog dik drie kwartier voordat de poorten opengaan. Na lang wachten en een bizarre fouillering mogen we dan eindelijk naar binnen toe.

Het stadion zit lang niet vol. Slechts een klein groepje Shaktar Ultras is aanwezig, de rest is meer plaatselijke aanwas dat zich gedraagt als volleybalpubliek. Eén van de hoogtepunten van de avond vind plaats in de twaalfde minuut. Jorgensen kopt een zelf opgezette aanval prachtig binnen, waarna het uitvak ontploft. Op voorsprong komen in een Europese uitwedstrijd is fantastisch! Helaas is dit gevoel snel verdwenen. Vijf minuten later staan we namelijk alweer achter. Weer leiden persoonlijke fouten een nederlaag in. Na 90 minuten kou verliezen we uiteindelijk met 3-1. Dik vijftien minuten later, uiteraard worden we weer gigantisch opgehouden, is het stadion leeg en stil. Slechts het uivak is nog gevuld. De reserve spelers maken hun verplichte meters op het veld. Kramer heeft zoals altijd, een chagrijnig gezicht. Tot een supporter roept: ''Kramer, laten we een hoertje neuken'' De spits schiet in de lach, dit tot grote hilariteit van Het Legioen. Mooie vent is het ook. Dik een kwartier later mogen we dan eindelijk weg. Dezelfde supporter roept: ''Kramer, kappen nou. We gaan nu echt!''

De rest van de nacht wordt doorgebracht in de bar van het hotel. De trip wordt afgesloten met de nodige drankjes. Zo komt er weer een einde aan een mooi avontuur.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.