''Groundhoppen in de Poolse Kelderklasse'' is eigenlijk een uitspraak die niet helemaal van toepassing is. Deze wedstrijd wordt namelijk gespeeld op het derde niveau van Polen. Bovendien hebben we te maken met de voormalig landskampioen van Polen. Garbarnia werd namelijk in 1931 landskampioen van Polen. Dat was een top prestatie, want een grote club is het nooit geweest. Na nog een aantal jaren in de hoogste divisie, gooide de tweede wereldoorlog roet in het eten. De club degradeerde naar het tweede niveau, waarna het een aantal jaar later zelfs naar het derde niveau degradeerde. Als je kijkt naar de hoeveelheid clubs met historie in Krakau, kan je voorstellen dat het een onmogelijk opgave is om ooit terug te keren op het hoogste niveau. Dan laten we voor het gemak Wisla en Cracovia maar buiten beschouwing. 

Afijn, het stadion werd niet zonder slag en stoot bereikt. In de week voor mijn stedentrip aan Krakau heb ik een vervelende infectie aan mijn teen opgelopen. Resultaat is een half kreupele groundhopper die door Krakau waggelt. Neem daarbij dat het stadion van Garbarni totaal onbereikbaar is met de auto en je hebt een merkwaardige situatie. Het volgende gebeurde er. We worden vlak voor een weg uit de Uber gezet, want de taxi mocht niet verder rijden. De navigatie stuurt ons vervolgens naar de VIP, jawel, deze club heeft een VIP ingang, toe. Daar mochten we dus niet naar binnen. De heren stewards sturen ons terug naar de andere kant. Daar kunnen we immers wel gewoon naar binnen. Kreupele groundhopper dus weer terug naar de hoofdweg. Daar aangekomen blijkt er achter een bosje inderdaad een blaadje te hangen met de aankondiging van vandaag. Met een pijl erop die ons de richting van het stadion wijst. Inmiddels heeft ook een derde figuur zich bij ons aangesloten, wat ons deed vermoeden dat we de goede kant op liepen. Na 5 minuten waggelen, lopen was er immers al niet meer bij voor mij, komen we dan bij het hoofdgebouw aan. De derde figuur rammelt wat aan een hek, dat helaas niet meegeeft. Ik was de wanhoop nabij. Lopen ging namelijk echt bijna niet meer. Afijn, een groundhopper is geen groundhopper als hij niet over een hek heen kan klimmen. Even vergeten dat ik een infectie aan mijn teen heb én een nieuwe broek aan heb, kom ik toch heelhuids over het hek heen. Mijn broertje van twee meter heeft opmerkelijk meer moeite met het hek, maar dat is dan natuurlijk ook geen ekte ekte. 

De opluchting is groot. Niets lijkt ons nog in de weg te staan voor een nieuwe landenpunt. Plots komt daar vier man bewaking het hoofdgebouw uit. Twee daarvan spreken, godzijdank, Engels. De situatie uitgelegd dat ik niet heel veel meer kan lopen. Blijkbaar was dit voor een norse man onvoldoende. You have to exit. Gelukkig wilt een andere steward wel wat moeite doen. Via een paadje worden we persoonlijk naar het etiket geleidt waar de kaartjes worden verkocht. Dit etiket is werkelijk waar aan de andere kant van het veld. Afijn, we hebben het gehaald. Het stadion is niet wat het ooit is geweest. Het heeft een grondige renovatie gehad en de steward vertelt mij in zijn beste Engels dat er een nieuwe tribune komt. Waarom mag Joost weten, want een half uur voor de wedstrijd was het nog behoorlijk stil. 

Wij zien achter een goed gevulde perstribune, ja echt, 5 man pers voor deze wedstrijd, een heerlijke eerste helft. 4 doelpunten, een aantal gele kaarten, een opstootje en een keeper die een clubsjaal in het net van zijn doel hangt. Ondertussen heeft de meneer die belast was met het scoreboard het ding ook aan de praat gekregen. Zo staat er dus een 3-1 op het scoreboard bij rust. 

Bij Barbarnia hebben ze overigens nog nooit van fatsoenlijke rookworsten gehoord. Die dingen waren niet te eten. Bovendien hadden ze ook nog eens geen bier. Toch een vieze tegenvaller. De tweede helft viel helaas ook verschrikkelijk tegen. Al met al een gedenkwaardige eerste groundhop in Polen. Krakau is zeker voor herhaling vatbaar, zelfs als de Holy War Derby niet op het programma staat.