16 Februari 2016: Noordwijk - Quick Boys

Vandaag zou, geheel onverwachts, een heerlijke voetbal dag worden. Op donderdag zag ik dat ik mijn wedstrijd (een saai 2e elftal) een week vooruit was geschoven. Dit kwam mij goed uit, want ik wist dat er een mooie derby in de Bollenstreek op het programma stond: Noordwijk tegen Quickboys. De clubs liggen slechts 10 minuten rijden bij elkaar vandaan. Tevens strijden zowel Quickboys als Noordwijk nog om het kampioenschap en dus promotie naar de Topklasse.

Ruim op tijd arriveerde ik die koude en natte zaterdag in Noordwijk. Als één van de eersten kwam ik aan op de accommodatie.  Een moderne amateurvereniging  waar we er zoveel van hebben in ons landje. Hier viel dus eigenlijk maar vrij weinig te genieten. De supporters van Quick Boys waren in grote getalen meegekomen om hun ploeg te ondersteunen in deze belangrijke pot. Met fakkels en slierten zorgden zij voor een mooie opkomst: beide teams stonden op scherp!

Het werd uiteindelijk een heerlijke wedstrijd die in een gelijkspel eindigde: 1-1. Beide teams hadden nog grote kansen om in de laatste minuten van de wedstrijd de volle buit te winnen. Toen de scheidsrechter affloot, zocht ik snel de warme auto op. Er stond namelijk nog een wedstrijd op het programma!

Beerschot - Walhain

Er stond een autorit van 2,5 uur richting Antwerpen op het programma. Om 20.00 zou daar de wedstrijd Beerschot Wilrijk – Walhain beginnen. Beerschot speelde tot kort geleden nog op het hoogste niveau van België. Helaas is het, net als zoveel andere clubs, in financieel noodweer terecht gekomen. De club raakte bankroet, fuseerde met Wilrijk en speelt inmiddels in het oude Olympisch stadion.
Ondanks dat er meer dan genoeg tijd tussen de wedstrijden zat, werd het een gigantische race tegen de klok. In Noordwijk kwam het verkeerd maar heel matig op gang. Eenmaal Noordwijk uit kon ik gelukkig lekker doorrijden. Inmiddels was het weer begonnen met regenen, wat eenmaal over de grens resulteerde in files. De tijd begon te tikken en inmiddels stond de auto muurvast! Toen het verkeer eindelijk weer op gang kwam, gaf mijn navigatiesysteem aan dat ik er pas om 19:45 zou zijn. Geen tijd voor een lekker biertje en een rondje om het stadion dus! Helaas zat er niks anders op dan het gas flink in te drukken en hopen op het beste.

De auto kon ik gelukkig letterlijk om de hoek van het stadion parkeren. Mijn hart sloeg op hol. Zowel het net op tijd komen, als de prachtige ligging van het stadion speelde hierbij een belangrijke rol. Het stadion lag midden in een woonwijk. Mijn hart sloeg pas echt over toen ik twee zwaar bewapende agenten zag staan. De terreurangst zat er in de Belgische havenstad nog flink in.


Alsof het nog niet laat genoeg was, moest ik ook nog eens helemaal naar de andere kant van het stadion. Gelukkig stond er geen rij voor de poortjes en kwam ik precies op tijd aan op de tribunes. Ik had een kaart op de lange zijde, de enige tribune die open was voor publiek. Het regen was nog niet opgehouden, maar gelukkig stonden we droog. Na over een hekje te zijn geklommen, kon ik mooi tussen de fanatieke supporters van Beerschot gaan staan. Wat me opviel was dat er veel gezinnen op de tribune zaten. Anders dan bij FC Antwerp, waar vooral jongelui de tribune bevolkten.

 

De wedstrijd was een geweldig drama. Het spel was niet om aan te zien, maar de sfeer op de tribunes was genieten. Het bier stroomde rijkelijk. Dat Beerschot niet wist te winnen van het nietige Walhain was een grote teleurstelling voor de thuisfans, maar zij verzaakten niet in hun support.

Nadat de scheidsrechter affloot, genoot ik nog even van de stille tribunes. Tussen de open hoeken door kon je de Antwerpse straten zien liggen. Ik heb nog even een rondje om het stadion gelopen, waarna ik moe maar voldaan naar huis keerde!