Manchester United Away!

Voor de derde keer dit seizoen stapte ik op het vliegtuig voor een voetbaltrip. Begin augustus stond de derby van Kopenhagen op het programma. Ruim een maand later vloog ik Feyenoord naar Istanbul achterna. Een trip die, vooraf, niet te evenaren is.

 

Op woensdagochtend stapte een vliegtuig vol Feyenoorders uit op het vliegveld van Manchester. Snel stapten we in de trein. Het plan was, uiteraard, om onze koffers zo snel mogelijk in het hotel te dumpen en naar de kroeg te gaan. Ons hotel bleek op vijftien minuten afstand van "het" plein te liggen, midden in dé homowijk van de grauwe industrie stad.

 

In het hotel werden we geholpen door de broer van Ricky Karsdorp. Ook hier was de rage van het mannelijke knotje doorgedrongen. Onze koffers stonden inmiddels in het hotel, waardoor we koers konden zetten naar de kroeg.

In het begin van de middag was het nog wat stil, waardoor we eerst maar eens het Football Museum besloten te bezoeken. Het museum was het toonbeeld van de Engelse voetbalsfeer. Oude programmaboekjes, vaantjes en tickets stonden tentoongesteld. Ook werd er stil gestaan bij de verschillende voetbalrampen die de Engelse hebben gekend.

 

Na het ''cultuursnuiven'' ;) besloten we naar het Hardrock café te gaan. Wat voor muziek er werd gedraaid zouden zich nog weinigen kunnen herinneren. Een vaststaand feit is dat het ouderwets gezellig was. Na het Engelse nachtleven nog even op stelten te hebben gezet, besloten we maar eens ons hotel op te zoeken. Inmiddels was het officieel Matchday.

En dat betekent vroeg uit de veren, eten en de kroeg in. Dat we niet de enige zijn met deze levensovertuiging bleek uit het feit dat het terras om 11 uur 's morgens al goed vol stond. Ondanks de koud en de kater vloeide het bier rijkelijk. In de loop van de middag barste het plein uit haar voegen. Nadat de nodige Pyro was afgestoken, werd er om 17 uur een historische mars naar het stadion ingezet.

4.000 supporters liepen richting het stadion, drinkend en zingend kwamen we een uur later aan. Old Trafford is voor een deel nog een ouderwets stadion, inclusief smalle turnstiles, maar zonder terracing. Daar houdt ook direct de "Engelse voetbalbeleving" op. Toeristen en dagjes mensen bevolkten de vele rode stoeltjes. Dit zorgde ervoor dat het Legioen met speelsgemak boven het thuispubliek uitkwam!

 

Een bomvol uitvak ondersteunde de spelers meer dan 90 minuten lang. De hoge uitslag was onnodig, maar maakte het feest er niet minder goed om. Na afloop kwamen vele Feyenoorders op de thuisvakken tevoorschijn. Ongeveer 2.000 Rotterdammers hadden zich tussen het bioscooppubliek van Manchester gevoegd. Ondertussen moesten zelfs de stewards eraan geloven, ook zij moesten op aandringen van het uitvak een liedje zingen. Ondertussen mochten we zelfs nog juichen voor een doelpunt. Lets pretend we score a goal!  Een half uur na het laatste fluitsignaal verliet het Legioen al zingend het stadion. Daar konden we 'gewoon' een taxi richting de stad pakken.

Op vrijdag ochtend werd na een Engels ontbijt de kroeg weer opgezocht. Uiteindelijk werd ook deze avond afgesloten in een Engelse club. Na amper drie uur slaap ging de wekker alweer voor de taxi. In het weekend stromen nog vele berichten binnen van inwoners die het feest van de supporters wat minder fijn beleefden. De kroegen waren namelijk leeg gedronken.

I wanna stay here, drinking all your beer

Please don't take me home!

 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.
0 stemmen