23 Augustus Juventus - Nice

Mijn zomerbaan zat er inmiddels op. Terug naar Nederland, maar wél met een flinke omweg. Via Turijn wel te verstaan. Zonder enige knowhow van het Italiaanse voetbal besloot ik het er maar op te wagen. Begin augustus had ik het hotel geboekt en met veel moeite een kaartje bemachtigd. Helaas, als beginnend groundhopper loop ik tegen een (Zuid-Europees?) probleem op: gewijzigde aanvangstijden. Of had ik simpelweg verkeerd gekeken? Afijn. Het hotel stond geboekt voor zaterdag op zondag. Helaas was de wedstrijd van zaterdag naar zondag verschoven.

De rit vanaf de Franse kust naar Turijn was mooi. Het weer was, godzijdank, een stuk minder geworden. Met een aangename temperatuur scheurde ik de Frans-Italiaanse grens over. In Frankrijk had ik onder andere een bezoek gebracht aan het mooie Cannes en Nice. Daarbij vergeleken was Turijn een grijze, grauwe stad. Het zomerbaantje had er flink ingehakt, dus ik was geenszins van plan om de stad te gaan ontdekken. Tevens was er één of andere feestdag in Turijn, waardoor ook nog eens de helft van de horeca in de toch al grauwe buurt dicht was.

Gelukkig hadden we voor weinig een zeer degelijk hotel geboekt! Een prima bed en een heerlijke douche (na 7 weken een campingdouche en –/bed is alles fantastisch) maakten het verblijf in ieder geval ontspannen.

Zondag ochtend. Het regende, uiteraard. Na een ontspannen en enigszins ontspannen verblijf wilde ik op tijd naar het stadion vertrekken. Ik moest immers, direct na afloop van de wedstrijd, de auto in om de terugreis richting Nederland te vervolgen.
Na een hachelijke rit (rechts voorsorteren om links af te slaan), kwam ik bij het stadion aan. Een imposant stadion. Parkeren kon prima in de parkeerplaats van het nabijgelegen winkelcentrum. Ruim voor de aftrap zocht ik mijn plaatsje in de zon op de tweede ring. In een familievak. Helaas waren er geen andere kaarten meer beschikbaar, dus zat er niets anders op.

Zoals ik al eerder zei, ik heb geen verstand van het Italiaanse voetbal. Diep in mijn geheugen zijn daar de beelden van de halflege stadions met zo’n afgrijselijke atletiekbaan. Gelukkig was dit anders. De fanatieke supporters dicht achter het doel, slechts gescheiden door een glazenwandje van één meter hoog. Zij lieten zich, onder aanvoering van een megafoon, zich duidelijk horen. Voor zover niets bijzonders.
We kennen allemaal de beelden van Anfield. Vlak voor de aftrap wordt het You’ll never walk alone ingezet. Dit gebeurde hier ook, het Storia Di Un Grande Amore werd ingezet. Door jong en oud, in heel het stadion. Het bezorgde mij kippenvel. Mede doordat het zo onvoorspelbaar, hier in dit moderne stadion, kwam. Minuten lang galmde het clublied door het stadion.

https://www.youtube.com/watch?v=U9yPVNfSZ3E


Ongemerkt was de aftrap inmiddels genomen. Het was een redelijk goeie pot voetbal. Juventus speelde aanvallend en miste kans op kans. Wonder boven wonder gingen we rusten met 0-0.

In de tweede helft bleef het spelbeeld onveranderd. Juventus creëerde kans op kans. Stiekem genoot ik van het Italiaanse voetbal, ook al zat het in een modern jasje. Het onwaarschijnlijke gebeurde. Udinese, dat in mijn beleving voor het eerst voor het doel kwam, strafte een foutje van Juventus genadeloos af: 0-1! Nog 5 minuten op de klok. Ongeloof straalde van de mensen om mij heen af. Ook de harde kern viel even stil. Enkelen gingen al naar huis. In de resterende speeltijd werd er ook niet meer gescoord. Juventus verloor voor het eerst in 74 jaar de openingswedstrijd.


En ik? Ik zorgde ervoor dat ik zo snel mogelijk in mijn autootje stapte en naar huis scheurde. Er stond mij immers nog een 13 uur durende rit te wachten.