29 september: Fenerbace - Feyenoord 

Het was ruim anderhalf jaar geleden, februari 2015, dat ik met 4 maten het vliegtuig naar Rome pakte. Daar beleefden we, ondanks de ongemerkte rellen, een geweldige tweeënhalve dag Europacup sfeer. Een grote club en een grote stad, dat zijn voor ons de ideale ingrediënten om onze club achterna te reizen in Europees verband. Toen de loting eind augustus ons koppelde aan onder andere Fenerbace. Direct was het voor ons duidelijk dat we onze club achterna zouden reizen. Op het moment van de loting zat ik in Kopenhagen voor de derby tussen FC Kopenhagen en Brondby FC. Contact was er dus nauwelijks en voor ik het wist kreeg ik de bevestiging van de vliegtickets. Pas nadat ik vanuit Kopenhagen weer geland was in Nederland, kwamen bij mij de gedachtes van de mislukte staatsgreep en de verschillende aanslagen van IS en de PKK.

We zouden op woensdagochtend om 02:10 vanaf Schiphol vliegen naar Istanbul. Na al wat biertjes te hebben weggetikt, kwamen we aan op een uitgestorven vliegveld. Daar dronken we in de gate nog een biertje. Om 01:40 kwam een supporter aangerend dat we nu toch echt het vliegtuig in moesten. De Turkse stewardessen konden ons gezang overigens niet heel erg waarderen, haha!

De vlucht verliep soepel, denk ik. Ik heb namelijk de geweldige eigenschap na het opstijgen van het vliegtuig in slaap te vallen. Vlak voor de landing word ik dan weer wakker. Heerlijk, op deze manier pakken we toch nog een beetje slaap. Na de landing vonden we direct een taxi, waarna we de rit naar ons hotel konden beginnen. Van die taxirit kan overigens een boek worden geschreven. Ik zal het proberen wat korter te houden.

Feyenoord heeft ons geprobeerd te waarschuwen via een infomail voor de beruchte taxi’s in de miljoenen stad. Echter, wat de hier meemaakten sloeg alles. Toen we achteraan in de file moesten aansluiten, stuurde de chauffeur ons zonder pardon de vluchtstrook op. Onze gebrekkig Engels sprekende chauffeur attendeerde ons op een problem. Er reed politie achter ons. Gelukkig was het geen probleem, de chauffeur had er schijt aan en reed door. De politie liet het er maar bij zitten, het zal niet de enige dwaze taxichauffeur zijn geweest. De gekste stunt van onze nieuwe vriend moest nog komen. Toen de file zich uitbreidde naar de vluchtstrook, stuurde de bestuurder doodleuk de berm in. Even snel er langs! Ik was blij toen ik op de navigatie zag dat het nog maar 500 meter was. Helaas voor de chauffeur zag hij een paaltje over het hoofd, waar die vervolgens bovenop knalde. Gevolg was een taxi die het niet meer deed. Gelukkig was het nog maar twee minuten lopen naar ons hotel.

Ons hotel zat in één of andere achterstandswijk. Ondanks het hoge rapportcijfer op booking.com voldeed het niet aan ons verwachtingen. Afijn, even was slaappakken en naar de kroeg toe. De Red River Pub was vooraf door een aantal Feyenoorders gekozen als centraal punt voor onze PMDS. Voor een aantal van hen was dit een avond eerder al begonnen. Toen wij op woensdag avond aankwamen, zat de stemming er al aardig in. Uiteindelijk besloten we rond 02:00 weer naar ons ‘hotel’ te vertrekken. Daar stonden immers ook twee vrienden van ons te wachten. Zij verbleven in hetzelfde hotel.

’s Morgens was het duidelijk: we moesten hier weg! Een basisschool, zwerfkatten en piepende WC’s. We besloten naar Hotel Orka te gaan. Dat zat in dezelfde straat als de Red River Pub. Bovendien had het een dakterras en een zwembad. 40 andere supporters hadden hier ook onderdak gevonden. Het voordeel van het dakterras was dat we een geweldig uitzicht hadden op Istanbul. Samen met de andere supporters vermaakten we ons op woensdagmiddag gedurende een zonnige PMDS. Rond 15:30 besloten we de lift te nemen en naar de Red River Pub te gaan. Daar stonden inmiddels zo’n 150 supporters. Het bier vloeide rijkelijk en de kelen werden vast warm gezongen. Vele Turken stonden naar ons te kijken.

Naast de vele Turkse belangstellende kwam er ook steeds meer politie op bezoek. Voor ons was dit, rond 6 uur, het signaal om te vertrekken naar de pont. Het werd afgeraden om dit vervoersmiddel te nemen. Volgens velen zou het een geweldige belevenis worden, dus we besloten ons plan door te zetten. Een aantal ‘stillen’ raakte in paniek, waarna we besloten om in kleinere groepjes naar de pont te gaan. Dit verliep zonder problemen. Zelfs het tegenovergestelde was waar. Een Fenerbace supporter zag dat we zochten naar de juiste boot. Hij nam ons, samen met zijn kinderen, mee naar de juiste boot. Het tekende de gastvrije mensen in de miljoenenstad. Voor een paar euro mochten we in stappen. De zon was inmiddels aan het ondergaan, dit zorgde voor een geweldige uitzicht over Istanbul.

In het Aziatische gedeelte hebben we nog een biertje gedronken en een hapje gegeten. Heerlijk relaxed! Ik ontmoette zelfs nog een Duitse groundhopper die in Istanbul werkte. Dik een uur voor de aftrap besloten we onze PMDS te onderbreken voor de wedstrijd. De ultra’s naar het uitvak hadden de sfeer er, dik 40 minuten voor de aftrap, al flink inzitten. Het zou voor ons, het 386 supporters tellende uitvak, een zware avond worden. Uiteindelijk bleek het niet alleen voor ons een zware wedstrijd te worden, maar ook voor het team was het een zware avond. Feyenoord speelde zonder vertrouwen en durf. Ondanks dat het stadion maar voor de helft gevuld was, maakten de supporters toch flink indruk op mij. Zeker het gezang tussen alle vier de zijdes was indrukwekkend. Hoe groot en druk Istanbul is, werd bewezen op de terugreis van het stadion naar het oude centrum. We stonden, om 1 uur ’s nachts, muurvast in de file.

Kansloos verloren en tot zaterdag geboekt. Juist, ook de vrijdag werd gewoon een feestje voor ons. Het dakterras had nog steeds een heerlijk zwembad. Istanbul werd nog steeds volop beschenen door de zon. De vrijdag werd dus een gezellige dag waarop de nederlaag werd weg gedronken. ’s Avonds besloten we de Red River Pub om te turnen tot een Rotterdamse discotheek. We begonnen met zijn zessen om uiteindelijk rond drie uur ’s nachts met 25 Feyenoorders de trip af te sluiten.